ÇEVRE KANUNUNDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN TEKLİFİ

            MADDE 1- 9.8.1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun Ek 9.maddesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki Ek 10.Madde eklenmiştir.

“Ek Madde 10- Konutlar, işyerleri, kamu kurumları, her düzeydeki kamu ve özel eğitim kurumları, tıbbi tesisler ve atık üreten her türlü birim mekanik olarak ayrıştırılabilir katı atıklarını ayrıştırmakla mükelleftir.

Geri dönüşebilir katı atıkların ayrıştırılması için gerekli ayrıştırma kapları belediyelerce temin edilir.

Birinci fıkrada belirtilenler tarafından ayrıştırılan katı atıkların toplanması ve değerlendirilmesi ilgili Belediyeler veya Çevre ve Orman Bakanlığınca lisans verilen gerçek ve tüzel kişiler tarafından yapılabilir.

Bu maddenin uygulanması ile ilgili usul ve esaslar Bakanlık tarafından çıkarılacak yönetmelikle belirlenir.”

MADDE 2- 9.8.1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 20nci maddesine (y) bendinden sonra gelmek üzere aşağıdaki (z) bendi eklenmiştir.

“z) Bu kanunun Ek 10uncu maddesine göre belirtilen yerlerden katı atıklarını ayrıştırmayanlara verilecek para cezalarının belirtilmesinde bakanlar kurulu yetkilidir.”

MADDE 3- Bu Kanun yayım tarihinden itibaren yürürlüğe girer.

MADDE 4- Bu Kanun hükümlerini Bakanlar Kurulu Yürütür.

GEREKÇE

Teknolojik gelişmeler ve sanayileşme ile paralel olarak yaşanan hızlı kentleşme ve nüfus artışı, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de insan faaliyetlerinin çevre üzerindeki baskısını hızla artırmaktadır. Bu süreçte üretim ve pazarlama faaliyetlerindeki genişleme, doğal kaynakların daha yoğun kullanımını kaçınılmaz kılarken, sürekli artan tüketim eğilimi ile birlikte oluşan atıklar da, hem miktar ve hem de zararlı içerikleri nedeniyle çevre ve insan sağlığını tehdit eder boyutlara ulaşmıştır. Bu koşullarda, gelişen çevre bilincine paralel olarak çevrenin korunması bütün dünyada ülkelerin temel politika öncelikleri arasında giderek ön sıralara yerleşmekte ve atık yönetimi de çevre koruma politikaları arasında ağırlıklı bir yer tutmaktadır. Doğal kaynakların hızla tüketilmesinin önüne geçilmesi ve üretilen atıkların çevre ve insan sağlığı için bir tehdit olmaktan çıkarılarak ekonomi için bir girdiye dönüştürülmesini amaçlayan atık yönetim stratejileri, tüm dünyada giderek öncelikli bir politika hedefi olarak benimsenen “sürdürülebilir kalkınma” yaklaşımının temelini oluşturmaktadır.

 Ülkemizde 34 milyon ton belediye atığı ve 17,5 milyon ton imalat sanayi atığı üretilmektedir. Buna göre ülkemizde kişi başına üretilen atık miktarı günde 2 kilogramı bulmakta, her insan yılda ortalama ağırlığının 10 katı kadar atık üretmektedir.

Gelişmiş ülke uygulamalarına bakıldığında, atıkların %35–45 civarındaki kısmı hariç, kalan kısmının tümüyle geri dönüştürülerek ekonomiye kazandırıldığı görülmektedir. Ülkemizde üretilen atıkların da yarısından fazlası geri kazanılabilir özelliklere sahip olup, çevresel ve ekonomik bir problem olmaktan çıkarılarak, bir değere dönüştürülebilecek niteliktedir.

Türkiye’nin çok sayıda yasal düzenleme, uluslararası anlaşma, ulusal plan, program vb. dokümanlarla çerçevesi belirlenen ulusal atık yönetim stratejisinin kapsamı, amaçları ve araçları, kurumsal yapısı ve uygulamadaki başarısı değerlendirilerek, geliştirilmesine ihtiyaç duyulan boyutları için öneriler getirilmiştir.

Atık yönetiminin güçlendirilmesi, doğal kaynakların sürdürülebilir kullanımı ve çevre ve insan sağlığının korunması için yaşamsal önemde olup, mevcut ve gelecek kuşaklara daha kaliteli ve sürdürülebilir bir yaşam ortamı sağlanmasında temel bir faktördür. Bu nedenle başta kamu ve özel sektör kuruluşları olmak üzere, toplumun tüm kesimlerinin, ülkemizin eşsiz doğasını çöp dağlarına teslim etmemek ve Türkiye’ye yaraşır bir atık yönetim sistemi geliştirmek amacıyla gerekli katkı ve özveriyi esirgememeleri büyük önem taşımaktadır.